Vandaag was Uluru-dag. Na ons voorproefje gisteren bij zonsondergang gingen we vandaag Uluru - het op een na grootste rotsblok ter wereld - uitgebreid van dichtbij bekijken. (De grootste is Mount Augustus - ook in Australië). Onze overnachting op de camping van het Yulara resort was heerlijk. Nicky heeft haar blog weer bijgewerkt, dankzij de goede internetverbinding hier.
Na een zeer uitgebreid zelfgemaakt ontbijt (fried eggs, bacon, sausages, hash-browns, baked beans, toast) reden we naar Uluru - op ca. 20 minuten rijden.
Robin wilde persé de rots beklimmen, hoewel het door de Aboriginals ontmoedigd wordt. Dus deden wat vele anderen deden en begonnen aan de zeer steile (gemiddeld 30%) klim.
Je loopt over de rode zandsteen, dat gelukkig tamelijk ruw is. Maar als je zou uitglijden, dan rol je zonder pardon weer helemaal naar beneden, en kunnen ze vermoedelijk alleen de stukjes bij elkaar vegen. Gelukkig is er voor de groot deel van de klim een ketting om je aan vast te houden.
De rots is 348m hoog en het totale pad van grond tot hoogste punt is niet meer dan 1.4km. De laatste 800m zijn middels geverfde strepen aangegeven. Het is en heel bijzondere ervaring en totaal anders dan elke andere berg die ik ooit beklommen heb.
Op de top kwamen we een 72-jarige japanse vrouw tegen. Een behoorlijke prestatie, maar dat zou mijn ouders ook wel lukken!!!
Daarna begon de afdaling - voorzichtig - stapje voor stapje.
Eenmaal beneden hebben we de luifel van de camper uitgerold, tafel en stoelen opgezet en met het meest waanzinnig uitzicht lekker geluncht.
Na de lunch zijn we helemaal om Uluru heen gelopen - een circuit van bijna 10km. Heel veel delen zijn heilige grond voor de Aboriginals en mogen niet gefotografeerd worden. Het is verrassend om te ontdekken hoe verschillend het van ander kant uitziet.
Moe maar voldaan zaten we weer op onze stoeltjes (met ijsje cq. biertje in de hand) nog even te kijken naar dit magnifieke natuurwonder voordat we naar de camping terugreden, en nog even de zonsondergang vanuit een andere hoek zagen. Woorden schieten tekort...
Na een zeer uitgebreid zelfgemaakt ontbijt (fried eggs, bacon, sausages, hash-browns, baked beans, toast) reden we naar Uluru - op ca. 20 minuten rijden.
Robin wilde persé de rots beklimmen, hoewel het door de Aboriginals ontmoedigd wordt. Dus deden wat vele anderen deden en begonnen aan de zeer steile (gemiddeld 30%) klim.
Je loopt over de rode zandsteen, dat gelukkig tamelijk ruw is. Maar als je zou uitglijden, dan rol je zonder pardon weer helemaal naar beneden, en kunnen ze vermoedelijk alleen de stukjes bij elkaar vegen. Gelukkig is er voor de groot deel van de klim een ketting om je aan vast te houden.
De rots is 348m hoog en het totale pad van grond tot hoogste punt is niet meer dan 1.4km. De laatste 800m zijn middels geverfde strepen aangegeven. Het is en heel bijzondere ervaring en totaal anders dan elke andere berg die ik ooit beklommen heb.
Op de top kwamen we een 72-jarige japanse vrouw tegen. Een behoorlijke prestatie, maar dat zou mijn ouders ook wel lukken!!!
Daarna begon de afdaling - voorzichtig - stapje voor stapje.
Na de lunch zijn we helemaal om Uluru heen gelopen - een circuit van bijna 10km. Heel veel delen zijn heilige grond voor de Aboriginals en mogen niet gefotografeerd worden. Het is verrassend om te ontdekken hoe verschillend het van ander kant uitziet.
Moe maar voldaan zaten we weer op onze stoeltjes (met ijsje cq. biertje in de hand) nog even te kijken naar dit magnifieke natuurwonder voordat we naar de camping terugreden, en nog even de zonsondergang vanuit een andere hoek zagen. Woorden schieten tekort...
Lieve alle 4,
BeantwoordenVerwijderenJa, ja, ons een beetje jaloers maken en bespotten hè! Zwitserlevengevoel, nou mooi.
Geniet maar van de laatste dagen. Liefs, Triksenbert