Fraser Island, een dag vol hoogtepunten

We hebben een tweedaagse tour naar Fraser Island geboekt. Een tour vol hoogte punten:

• Erg vroeg opstaan, we worden al om 07.15 uur opgehaald
• Een luidruchtige Ozzie in de bus, die z'n portomonnee was vergeten en z'n vader per mobiel instructies gaf waar de bus zich bevond en waar de portomonnee dus afgegeven kon worden.
• Op de ferryboot erachter komen dat je je insectenwerend middel, dat je in NL speciaal voor dit eiland hebt aangeschaft, nog in de auto ligt.
• Een fourwheel drive bus met 285 pk en 20 versnellingen om over het zand en door het water te kunnen rijden.
• Een scheepswrak, Eli Creek, Idian Heads, springende en spuitende walvissen en een stelende dingo.
  

En dat al allemaal op onze eerste dag van onze tour naar Fraser Island.

Fraser Island, ik weet niet of jullie er ooit van hebben gehoord maar het is het grootste zandeiland ter wereld, 75 mijl lang en max 15 mijl breed. Het eiland bestaat uit alleen maar zand met op een tweetal plekken wat rotsen. Deze rotsen waren heel lang geleden de grondleggers van het eiland.

Het eiland is prachtig begroeid met regenwoud alhoewel het hier toch niet veel regent.

Maar goed we werden dus vanochtend om 07.15 uur opgehaald en dat hield in dat we voor die tijd onze kamer moesten verlaten, de auto moesten inpakken met alle spullen die we niet nodig hadden. De auto mochten we zolang achter een hek bij het motel parkeren totdat we morgen weer terugkomen en hier dan nog 1 nachtje slapen. Dat hier is Hervey Bay, de plaats van waaruit de meeste tochten naar Fraser Island vertrekken. Op de ferryboot toch maar wat insectenwerend middel gekocht en na ongeveer 45 minuten varen kwamen we aan, waar onze 4wd bus al klaarstond.

Met Steve, chauffeur tevens gids, zijn we naar onze eerste stopplaats gereden en daar hebben we een prachtige wandeling lags een beekje door het regenwoud gemaakt. Heel typisch.... als je het beekje vanaf een afstandje zag leek het net alsof er een laag drap oplag. Niets is minder waar, dit water is zo helder dat je de bijna witte bodem ziet en het is zo schoon dat je het kunt drinken!

Na de lunch te hebben gebruikt in het hotel Eurong, waar we vanacht ook verblijven, weer op stap nu over de autoweg M1. Volgens Steve de enige echte zandsnelweg ter wereld. Deze zandsnelweg, staat op de kaart, is gewoon het strand langs de oostkust met snelheidsbeperkingen en al ( max. 80 km). Bijzonder ja.... op elk moment van de dag is hij verschillend breed, mensen die op de “snelweg” staan te vissen, loslopende dingo's enz enz.

Als eerste zijn we gestopt bij een scheepswrak, dat er zeer imposant ligt te zijn. Je kent dat eigenlijk alleen maar van plaatjes. En we hebben mazzel want over 15 a 20 jaar is het er waarschijnlijk niet meer, dan is het helemaal vergaan, verroest en onder het zand verdwenen.

Vervolgens doorgereden naar Indian Head, zo genoemd door Captain Cook, een van de twee plaatsen met rots, met als je naar boven klimt een prachtig uitzicht over de stranden en het zand dat weer achter de duinen ligt. Volgens de Aboriginees is dit hier heilige grond en als je hier zo staat kun je je daar ook wel iets bij voorstellen.

Op de terugweg Eli Creek aangedaan, een beek die altijd dezelfde hoeveelheid schoon water aanvoerd ( 4,2 miljoen liter per uur). De kids hebben zich hier heerlijk vermaakt, lekker zwemmen en gek doen.

En grappig hoe snel je hier contact maakt. Ik zat even op het strand en raakte gelijk in gesprek met een Nederlandse jongen, die al 3 maanden aan het trekken en nu zijn laatste week in dit paradijsje doorbracht met allemaal andere jongeren uit de hele wereld. Met de jeep en lekker camperen in de bush. Kan me best voorstellen dat onze kids dat t.z.t., nadat ze klaar zijn met school, ook een aantal maanden willen gaan doen. 

En wat hadden we een geluk op dat laatste stukje terug. Walvissen gezien, best dichtbij de kust, die volop aan het spuiten en springen waren. Niet helemaal het water uit maar toch........ best indrukwekkend om vervolgens het meest hilarische stukje van de dag te mogen aanschouwen.

Dingo's zien eruit als vriendelijke bastaardhondjes maar zijn dat zeer zeker niet. Op de boot krijg je al een folder in je hand gestopt van de do's en don'ts met dingo's. Een daarvan is dat je je kinderen niet alleen mag laten lopen ( wellicht herinneren jullie je de film van een aantal jaren geleden nog?), dat vissers hun visafval moet meenemen of minimaal 50 cm onder het zand moeten begraven en dat je je containers waar voedsel inzit goed moet afsluiten. We hebben twee dingo's gezien, die twee van de drie bovenstaande voorbeelden lieten zien. Gelukkig niet die van de kinderen!

Dingo nummer 1 was visafval aan het uitgraven en nummer 2 probeerde de deksel van een emmer, waar vis aas inzat, er af te wippen en dat lukte 'm ook nog. Om vervolgens triomfantelijk weg te lopen met de zak aas. De visser, die op een afstandje van 5 meter stond, had niets in de gaten!!!

 

Nicky en Robin hebben vanavond een heel gezellige avond gehad met andere Nederlandse kindertjes ( 7 en 3 jaar oud), die ook met hun ouders door Ozzieland trekken. En wij maar denken dat wij lang gaan maar het kan altijd nog langer t.w. 9 weken.

Welterusten allemaal, wij moeten morgen weer vroeg op,

Brigitta

Poffertjes

Vandaag staat onder andere de Big Pineapple op het programma. De Big Banana viel dan wel tegen toen we 'm laatst onderweg tegenkwamen maar hier lijken ons de dingen er om heen leuk. De Big Ananas ligt namelijk midden in Sugar Cane Country (suikerrietland) en je kunt daar een ritje met de Cane train (de suikertrein) maken. Dit gebied heeft erg veel suikerrietplantages ( en ananas) en om de suikerriet te vervoeren worden treintjes op smalspoor gebruikt. Helaas blijkt bij aankomst alles dicht te zijn. Het is winter, weinig bezoekers dus een uitgelezen periode voor een grootschalige renovatie. Logisch maar helaas voor ons. Maakt niet uit het tochtje er naartoe was mooi en de verder uitgestippelde route blijkt nog mooier. Mooie vergezichten, die lijken op Toscane maar dan toch anders ( palm-en gombomen i.p.v. olijfbomen), leuke Engels aandoende plaatsjes incl. schoolkinderen in uniform met floppy hats a la granny en niet te vergeten de Hollandse poffertjes! Uiteraard hebben de kinderen poffertjes gegeten want we waren in Montville rond lunchtijd! Als echte Hollandse muggezifters hebben we ze nog wel een tip gegeven.... gewone boter i.p.v. gezouten boter op de poffers graag ! Jonathan en ik hebben een vegi muffin en scones gegeten. Hoe Brits kan het zijn ?
Aan het eind van de dag kwamen we langs een midgetgolfbaan en hebben we Robin z'n verjaardag nog een klein beetje gevierd door een rondje te spelen. Blijft toch altijd leuk om te doen. De uitslag:
de mannen gewonnen, Nicky een hole in one en tsja midgetgolf blijkt niet mijn sterkste kant !

Groetjes,
Brigitta

 

verjaardag

vandaag was mijn verjaardag en het was heel erg leuk.

nu vertel ik wat ik had gekregen.
shake spell, gum, 2reuzenklippen, zilvertand, kaartjes voor hans klok, giggels, boek over dieren.
en ik heb op get strand een auto van zand gemaakt.

en gezwommen in ons zwembad en die avond ben ik naar een restaurant geweest waar ze krul friet hadden.

Koala's knuffelen en kangaroes voeren

Vandaag stond een bezoek aan het Lone Park Koala Sanctuary op het programma - een gezellig, kleinschalig dierenpark, dat vooral op Koala's gericht is. Mensen staan in de rij om ermee op de foto te gaan. En de beesten zelf schijnen het helemaal niet erg te vinden en hebben eeuwig geduld.

Behalve koala's is er een groot deel gewijd aan kangaroes, waar je gewoon doorheen kunt lopen en ze kunt aaien en voeren - een kinderboerderij maar dan op zijn Ozzies, zullen we maar zeggen.

Kangaroes zijn behoorlijk tam en het is erg mooi om ze van dichtbij langs te zien springen. We zagen er zelfs enkele met een Joey (baby) in de buidel.

Het park ligt net buiten Brisbane, pal aan de rivier dat eerder dit jaar zo overstroomde. Ze vertelden dat het halve park onderwater stond en dat er voer voor de dieren per helicopter ingevlogen moest worden. Het is nog geen zes maanden geleden en er is eigenlijk helemaal niks meer van te merken.
Toen nog twee uurtjes door de avondspits naar Caloundra waar we de komende drie dagen doorbrengen.

Koala park

we hebben vandaag 2uur gereisd naar Koala park vlak bij brisbane.
in Koala park zijn we eerst naar een roofvogelshow geweest.
dieren:uilen, kangaroes, koalas, slangen, krokodillen, vogelbekdier, kukabura, papagaaien, schilpadden,
emoes, wallabys, dingos, wombat, possum, kikkers.
slangen:olijve python. die was 16 kilo.
hij was 2 en een halve meter.
en ik mocht hem vasthouden.                        

 

groetjes van robin

Rondje Cape Byron

Onze accommodatie ligt aan de rand van Byron Bay - niet ver van Tallow Beach (genaamd naar de vettige troep dat aanspoelde toen een met talg beladen schip voor de kust zonk). Nu was het strand echter prachtig schoon en zeer rustig. We hebben enkele kilometers langs het strand gelopen over piepend zand. Ja, het zand maakt (zelfs op blote voeten) hetzelfde geluid als dat je met rubberen zolen op een gladde betonvloer van een parkeergarage loopt.

Daarna klommen we via een smal voetpaadje omhoog naar de 110 jaar oude vuurtoren van Cape Byron, waar we een rondleiding kregen van een stotterende (of stomdronken!) vuurtorenwachter.

Net voorbij de vuurtoren ligt het meest oostelijke punt van Australië, waar we uiteraard op de foto moesten (zie andere post). En geduldig kijkend naar de oceaan werd beloond toen we een paar bultrugwalvissen zagen die langszwommen naar het noorden.

Dan weer verder  over de kaap naar het strand van Byron Bay zelf.

En we sloten af in het dorp met een etentje in The Owl and Pussycat voordat we weer terug liepen naar Lakeside. Toen hadden we ruim 13km erop zitten - in prachtig wandelweer: zonnig en rond de 20 graden.

Verder naar het oosten en we worden nat

Nu zijn wij op het oostelijkste puntje van Australië dat je maar kan komen.



Zoals je ziet is weer een stuk mooier dan in Sydney.
En als klap op de vuurpijl hebben we ook migrerende bultrugwalvissen voorbij zien zwemmen.


- Posted using BlogPress from my iPhone

Location:Brownell Dr,Byron Bay,Australia

Sydney Opera House en daarna de regen ontvluchten

Vrijdag avond was ik weer terug in Sydney en wist ik inmiddels dat het in Brisbane wel mooi weer kan zijn. Dus besloten we om zaterdagochtend eerst de Sydney Opera House te bezoeken en daarna z.s.m. naar het noorden te rijden.

De rondleiding in de Opera House was erg interessant, met een bezoek aan drie van de vijf zalen, waaronder de grote concertzaal (2700 stoelen) en de theaterzaal (1700 stoelen). Het is fascinerend om te zien hoe deze binnen de aparte vormen van het gebouw passen en ook leerden we veel over de totstandkoming ervan - tussen 1959 en 1973.

Voordat we vertrokken lazen we in de lokale krant wat we al vermoedden: de afgelopen week was de natste sinds 61 jaar!

Nog een laatste blik op de Harbour Bridge, waar vele groepen weer liepen waar Nicky en ik woensdag jl. gelopen hadden.

Daarna dus de Pacific Highway opzoeken en rijden maar - ca. 500km naar Port Macquarie, waar we een overnachting geboekt hadden. De volgende ochtend wat voorraden inslaan voor de verdere reis en een korte stop op deze plek met een prachtige uitzicht over de kust.

Op zondag werd het weer steeds beter en werd het steeds warmer - tot we eind van de middag in Byron Bay aankwamen met 19'C en zon! In Byron Bay hebben we via de tourist information een accomodatie weten te vinden voor de komende drie nachten - een grote bungalow op een complex met zwembad. Even uit eten in het plaatsje, de Formule 1 race op tv kijken (die start hier om 22:00 uur!) en daarna naar bed - voor het eerst zonder wekker!!!!
Vanochtend werden we pas om 10:00 uur wakker en hebben dan heerlijk rustig aan gedaan. De kinderen hebben gezwommen (nog wel een beetje koud), terwijl Brigitta en ik in het zonnetje hebben liggen lezen.

 

Ik moest nog even naar het postkantoor om de sleutel van ons vorig hotel op te sturen die we per ongeluk hadden meegenomen. 's Middags had ik nog wat conference calls met India, die ik lekker op ons terrasje kon doen.

Nu weer lekker bijgekomen gaan we morgen op stap hier in Byron Bay - met een kustwandeling naar het meest oostelijke punt van Australië.

Laatste dag met de brolly?

We wennen er al aan dat, als we 's ochtends de gordijnen opentrekken, we een grijze lucht aantreffen waaruit van die vervelende druppeltjes vallen. Maar we laten ons humeur daardoor niet verpesten. We gaan 's ochtends voor 09.00 uur ontbijten waar Robin z'n oog heeft laten vallen op het meisje dat de ontbijtboel opruimt en zich gedraagt als een echte tall poppy of battler.
En ja ........ het is inderdaad weer een leuk meisje om te zien.Hij heeft duidelijk z'n ogen niet in z'n broekzak!
Na het ontbijt door ons drietjes de reisdagboeken bijgewerkt, wat gelezen, TV gekeken ( Spongebob hebben ze hier gelukkig ook!) en tegen 11.30 uur met onze brolly toch maar de regen in. Vandaag staan het Queen Victoria Building, Market City, en Paddy's Market op het programma. Allemaal binnen, de buiten bezienswaardigheden houden we maar voor gezien. Helaas want ik had bv. De Royal Botanical Garden graag willen zien.
Queen Victoria Building is een prachtig Victoriaans gebouw met prachtige gallerijen met smeedijzeren hekwerken en nog zo'n echte ouderwetse lift uit de film. Op de bovenste verdieping de duurste winkels waar echte Aboriginal kunst wordt verkocht dus niet de made in China, die je hier erg veel aantreft. “Echte” boomerangs maar made in China, kun je hier op elke straathoek kopen. Diverse winkels waar ze typisch Australische kleding verkopen zoals de Akubra ( vilten hoed met grote rand), de Drizabone ( wijde katoenen wax regenjas,oorspronkelijk bedoeld voor paardrijden) en natuurlijk, voor de modebewusten onder ons, de UGG winkel. Ook hier zijn ze stervensduur en ik blijf ze lelijk en plomp vinden alhoewel er hier wel een aantal minder plompe modellen zijn. Als echte Hollanders hier dus alleen maar kijken, kijken en niet kopen!
Om 14.00 uur hebben we nog even naar het onthoofden van Charles I gekeken. Ja echt waar!
Kijk maar op Nicky's blog wat dat nu precies was.
Daarna na Market City ( groot overdekt winkelcentrum) waar van alles en nog wat wordt verkocht met ja ja weer een hoog gehalte made in China. In de kelder zit Paddy's market waar o.a. groente, fruit, vlees en vis wordt verkocht. We waren de wat kleiner supermarktjes in het centrum gewend waar ze vooral convenience food verkochten en dus erg duur. Het was hier erg leuk boodschappen doen. Heerlijke lamskoteletten voor AUD 6,95 per kg ( is ong. E 5,50 ). Bij een Chinees groente gekocht, die leek op de heerlijke groente die we in Singapore hadden gegeten en waarvan ik de naam alweer kwijt ben. Recept en bereidingswijze gevraagd en later zelf aan de slag gegaan.
Het was lekker maar leek er toch niet helemaal op of beter gezegd helemaal niet.
Nog even een stubbie voor Jonathan gekocht want die zou voor etenstijd weer terugzijn uit Brisbane en terug naar het hotel. Nog zo iets waar ik het bestaan niet wist..... Je hebt hier een creche voor honden. Vlakbij ons appartement en daar liepen we dus elke dag langs.
Jonathan vertelde bij thuiskomst dat het in Brisbane 20 graden en zonnig was dus morgen na ons bezoek aan het Sydney Opera House ........brolly onderin de koffer en op naar de zon!
En........... duizend complimentjes voor de kids. Ze hebben al deze dagen niet een keer geklaagd over het slechte weer, over niets eigenlijk. Wat een schatten he !
Groetjes,
Brigitta

PS.
battler of een tall poppy is een uitslover
stubbie is een flesje bier
brolly is een paraplu

Regen, regen en nog meer regen !

Vanochtend dus Jonathan een goede reis gewenst naar het zonnige noorden. Ja zelfs dat is hier omgekeerd! En hopen dat de regen wat minder zou worden. Tevergeefs! Als iemand van jullie wel 'ns een tropische regenbui heeft meegemaakt dan weet je dat zelfs de ergste regenbui in Nederland daar bij in het niet valt. Nou .......zulke buien hebben we hier dus de hele dag gehad en tussen deze buien door regende het op z'n Nederlands.
Het Sydney Power Station leek me leuk voor een regenachtige dag, dus regenjassen aan, paraplu op en al zingend " onder moeder's paraplu" ( ze verstaan ons hier waarschijnlijk toch niet) op weg.
Na 25 minuten lopen drijfnat van knie tot voet kwamen we daar aan en gelukkig bleek het een zeer goede keuze te zijn. De kids vonden het geweldig. Oude stoomtrein, de grootste aangedreven stoommotor, oude vliegtuigen, auto's, een heel ouderwetse fiets ( zo een met een groot en een klein wiel) allerlei interactieve bezigheden m.b.t. energie, uitvindingen enz.
en een ruimte waar de kids hun fantasie konden botvieren door allerlei bouwsels te maken.

Om 17.00 hrs werden we vriendelijk doch dringend verzocht het museum te verlaten want ze gingen sluiten. " Maar we willen hier nog even blijven mam "
En ja ... het hoosde nog steeds !

Alvast op verkenning in Brisbane

Ik ben vanmiddag vanuit het regenachtige Sydney gevlucht voor een klantenbezoek in Brisbane. En tegelijk alvast verkennen hoe het is ca. 1000km noordelijk van Sydney voordat we met zijn vieren er volgende week heen gaan. Nou, het is stukken warmer en droger dan in Sydney. Ik heb vanavond met collega's zelfs op een terras aan het water gegeten vanavond in een geweldig visrestuarant, Jelly Fish genaamd. Gelegen aan de rivier was dit uiteraard zwaar getroffen in de overstromingen van eerder dit jaar. Zie hier voor foto's van de ellende toen het water 4 a 5 meter hoger was dan normaal. We hebben waanzinnig lekker vis gegeten - lokale Barramundi en Mahi mahi en ik heb van de lokale collega's alvast wat reistips voor deze regio. Morgen presenteren bij de klant en dan vlieg ik weer terug naar Brigitta en de kids in het zeiknatte Sydney - zelfs de natste julimaand sinds ruim 50 jaar.

NOT the bridgeclimbers

Zoals jullie allemaal al hebben kunnen lezen hebben Jonathan en Nicky de brug beklommen en waren Robin en ik samen op pad. Helaas mocht Robin nog niet naar boven omdat hij pas 8 jaar oud is (nog net dan) en je minimaal 10 jaar moet zijn. Aangezien de brugbeklimming al zo lang een wens is van Jonathan, ben ik met Robin beneden gebleven. We waren allebei best een beetje jaloers maar ja het was nu eenmaal niet anders. Zoals jullie natuurlijk wel zullen begrijpen stond onze middag in het kader van bridgespotting. We hadden bij de kassa gevraagd op welke tijdstippen we ze waar konden verwachten. 13.30 hrs aanvang klim. 15.00 hrs op de top en 15.30 hrs terug.
Bij de prijs van de beklimming zaten entreebewijzen voor de zuidelijke pylon van de brug inbegrepen en daar hebben Robin en ik dus maar gelijk gebruik van gemaakt.

Op de top van deze pylon ( 85 meter hoogte) heb je goed uitzicht op waar de beklimmers starten. Dus uiteraard stonden we om 13.30 hrs helemaal in de startblokken met fototoestel en videocamera. Maar zelfs met inzoomen tot het maximum konden we ze niet herkennen.

Blijkt dat ze later zijn gestart. Leuke startfoto's dus..........zo zonder Jonathan en Nicky. Vervolgens zijn de kleine man en ik naar het Harbour Bridge View Hotel getogen en hebben daar tot 15.00 hrs onder het genot van een kop koffie en wame chocolade gewacht tot we ze op de top zagen verschijnen. Ja, ja het hotel deed z'n naam eer aan! Gelukkig hadden we dit keer wel de goede groep op de foto.
Gauw onze jas aan om nog wat foto's vanaf de zijkant te maken en zag Robin dus dat ze opnamens voor Dance Academy aan het maken waren. Op de foto met de hoofdrolspeelsters. Wat wil je nog meer ? Ja wat wilde hij nog meer... Dat ik m'n mond hield tegen Nicky want DIT wilde hij toch wel zelf even vertellen. Hij moest nog wel even geduld hebben ( niet z'n sterkste kant) want ze waren pas drie kwartier later terug dan ons was verteld!

Groetjes,
Brigitta

Bridge climb

In diezelfde serie van Billy Connolly 15 jaar geleden stond hij bovenop de Sydney Harbour Bridge. "Dat wil ik ook" dacht ik. En wat blijkt - inmiddels is de beklimming voor touristen ook mogelijk. Helaas alleen vanaf 10 jaar, dus hebben Nicky en ik de tocht gemaakt.
Het is een hele operatie en duurt ruim 3 uur bij elkaar. Je moet eerst een verklaring ondertekenen dat je goed luistert naar de leider en geen gekke dingen doet (eraf springen bij voorbeeld). Dan krijg je een pak en extra broek en moet je ALLE losse dingen, inclusief munten, telefoon, enz. in een kluisje achterlaten. Daarna door naar een ruimte waar je een speciale veiligheidsgordel krijgt en een oefenladder om gewend te raken met het veiligheidssysteem. Als laatste krijg je een radio met koptelefoon en worden alle losse dingen (pet, bril, enz) keurig vast gemaakt aan je pak zodat er echt NIKS naar beneden kan vallen (je loopt tenslotte op een smalle loopbrug 75m direct boven een zes-baans weg!).
Eindelijk gaan we op pad - in een groep van 14 achter de leidster "Sal" aan. Je wordt aan het begin vastgeklikt aan een "static line" - een kabel dat de hele lengte van de route loopt. Sal geeft steed instructies en uitleg via de radio. Eerst voert de route onder het wegdek naar de eerste peiler. Daar klimmen we omhoog naar de bovenkant van de boog en lopen de rest van de weg boven langs de boog - met een prachtig uitzicht aan alle kanten. Het weer was niet optimaal, maar we hadden gelukkig een regenjas meegekregen (die ook vastzat aan je pak!). Er werd geregeld gestopt zodat de leider foto's kon maken, zoals deze - op het hoogste punt - 134m boven het water. (Je ziet de Opera House net rechtsonder)

We hebben vaak op de grond gezocht naar Brigitta en Robin, maar hebben ze niet gezien. Maar zij hebben ons WEL gezien.

Op het laatste stukje zagen we in een straat naast de brug een filmploeg aan het werk. Die hadden Robin en Brigitta ook gezien en wat blijkt - het waren opnames van de (tiener)tv-serie Dance Academy dat sinds een paar weken op Nederland 3 draait. Robin herkende de hoofdrolspelers en mocht met hen op de foto.

Toen Nicky en ik weer beneden waren werd dit verteld en moest we er natuurlijk z.s.m. naar toe.

Gelukkig hebben we de opname van een scene kunnen kijken en heeft Nicky zelfs handtekeningen van de spelers als souvenir!
Moe maar voldaan hebben we toen op de Rocks een authentieke Australische pub opgezocht waar ze pizzas met krokodil en kangaroe serveerden. Erg lekker!!!!
Morgen vlieg ik naar Brisbane voor een klantbezoek - vrijdag avond weer terug.

Slecht weer, dus gisteren goed gegokt!

Vandaag staan dus het Sydney Aquarium en Sydney Wildlife World op het programma voor ons drietjes want Jonathan moet werken. Bij het opstaan en de wandeling naar het Sydney Aquarium lijkt het best nog mee te vallen met het weer. OK, het is niet zo warm als gisteren en het zonnetje schijnt niet maar voor een stadsbezoek helemaal niet slecht. Toch maar regenjassen mee. Je weet maar nooit. Vlakbij het Aquarium al een paar leuke bankjes gezien om straks ons broodje te eten maar eerst naar de haaien! Letterlijk dan, niet figuurlijk natuurlijk.

We hebben onze ogen uitgekeken naar al het moois, lelijks, griezeligs, kleurigs, die de wereld onder water ons te bieden heeft. Van haaien en roggen waar we onderdoor zijn gelopen tot de schattige, grappige clownfish (Nemo!), die we hopelijk in de komende weken in het echt bij het Great Barrier Reef gaan zien. Niet dat deze niet echt waren !
Helaas zijn de foto's niet zo scherp geworden. Stond een knopje verkeerd en ik dacht dat ik inmiddels onze camera al wel een beetje kende. Niet dus!
Na al dit water wel een beetje dorst en trek gekregen dus tijd voor een cut lunch. Juist, klinkt als ....... en Robin vindt dit een prachtig woord. Hij mag het hier nog zeggen ook . Ra, ra wat betekent het dan?
Vervolgens naar de Sydney Wildlife World. Dit ligt naast het Aquarium en als je een combiticket koopt voor beide, is dat aanzienlijk voordeliger.
Ook hier weer onze ogen uitgekeken. Heel veel dieren, die alleen maar hier in de natuur voorkomen. Kangaroos op anderhalve meter afstand met alleen een hekje ertussen, slaperige koalabeertjes, wombats, bilbies, emu en de kookaburra.

Wisten jullie dat koala's alleen maar hier kunnen leven omdat alleen hier eucalyptusbomen groeien en dat zo'n beetje het enige is dat ze eten? Dat de eucalyptusboom van alle hardhoutboomsoorten het hoogste wordt? En dat de kookaburra (een vogel) het geluid kan imiteren van bv. een autoalarm ?
Heel erg leuk en interessant allemaal en de kids keken hun ogen uit en renden van het een naar het andere. We zagen zelfs nog het voeren van een koala en het wegen. Het wegen gebeurd aan een soort reisweegschaal waaraan een boomtak hangt, waarin ze dan die koala hangen.

Waarschijnlijk ook allemaal een beetje teveel tegelijk voor die kleine hersentjes want toen Jonathan 's avonds aan Robin vroeg wat hij allemaal had gezien, kwam als een van het eerste uit zijn mondje dat hij mooie Lego had gezien. Tsja, die stonden er ook en die waren inderdaad ook wel erg groot.

Toen we buitenkwamen pieste het letterlijk van de regen. Voelt aan deze kant van de aardkloot net zo nat hoor!
Op weg terug wat te eten gehaald in Chinatown, dat we alleen maar in de magnetron hoefde op te warmen en wat crack meegenomen om ook nog een leuke avond te hebben of toch niet ?
Liefs allemaal en tot morgen,
Brigitta

PS. Nog even wat verduidelijken voordat jullie denken dat we helemaal de weg kwijt zijn.
Cut lunch = een sandwich.
Australiers korten alles af wat maar af te korten valt. Crack is de afkorting van prawncrackers,
kroepoek dus!